QR-codegenerator

In theorie een paar duizend tekens; in de praktijk veel minder als je wilt dat hij gescand wordt. Elk extra teken voegt modules toe aan het raster, en een dichte code vereist ofwel een grotere afdruk of een dichtere, stabielere camera. Deze generator kan tot ongeveer 400 tekens aan bij foutcorrectieniveau M, wat ruim voldoende is voor een webadres, een wifi-login of een korte contactkaart, en weigert alles wat langer is om te voorkomen dat er een code wordt gemaakt die technisch je data codeert maar die geen enkele telefoon kan lezen. Als je meer moet coderen, zet de inhoud dan op een pagina en codeer de link ernaartoe.

Een wifi-QR-code is gewoon een kort stuk geformatteerde tekst — de netwerknaam, het beveiligingstype en het wachtwoord — die telefoons herkennen en aanbieden om mee te verbinden. Het bespaart het hardop voorlezen van een wachtwoord van 20 tekens in een café. De veiligheidsmaatregel is eenvoudig: iedereen die de code kan zien, kan verbinding maken met het netwerk, dus print het voor een logeerkamer of een balie, en plaats het niet waar het vanaf de straat gefotografeerd kan worden of online gepubliceerd. Het wachtwoord is in platte tekst gecodeerd in de code, wat ook betekent dat de afbeelding zelf als het wachtwoord behandeld moet worden.

Vier redenen, gerangschikt op hoe vaak ze voorkomen. De stille zone was bijgesneden — een QR-code heeft aan elke kant een duidelijke marge van ongeveer vier modules nodig en bijsnijden tot aan de rand breekt dit. Het contrast was omgekeerd of verminderd: donker op licht is wat lezers verwachten, en licht op donker of een code over een foto werkt vaak niet. Het was te klein geprint voor de scanafstand — een vuistregel is een code van minstens een tiende van de afstand waarvandaan gescand wordt. Of er was een logo over het midden geplakt: foutcorrectie verdraagt enige beschadiging, maar niveau M slechts ongeveer 15 procent, en een logo kost meestal meer dan dat.